Po czym rozpoznać dobrej jakości odzież medyczną?

Czy zastanawialiście się dlaczego niektóre bluzy medyczne można kupić już za 60zł? Jak to jest, że z pozoru tak samo wyglądająca na internetowym zdjęciu odzież ma aż dwukrotnie wyższą cenę? Jakie czynniki mają wpływ na koszt fartuchów? Niejednokrotnie droższa odzież jest po prostu lepszej jakości. No tak… ale dobra jakość to dość wyświechtane stwierdzenie. Co zatem konkretnie jest wyznacznikiem dobrej jakościowo odzieży medycznej. W tym artykule przedstawimy Wam kilka aspektów, na które należy zwrócić uwagę przy wyborze odzieży medycznej.

Tkanina

Pierwszym wyznacznikiem jest materiał. Jednym z najbardziej pożądanych składów surowcowych jest bawełna ponieważ jest przewiewna, bardzo dobrze wchłania wodę i jest odporna na wysoką temperaturę, jednak ma też swoje minusy – bardzo się gniecie. Dlatego do szycia odzieży medycznej powinno się używać tkanin z domieszką włókien sztucznych np. poliestru dzięki czemu bluzy czy fartuchy łatwiej się prasują, nie gniotą się i są mniej podatne na mechacenie. W przypadku spodni czy spódnic medycznych ważna jest także elastyczność materiału. Praca w zawodach medycznych często wymaga wykonywania dużej ilości ruchów, a także zmian pozycji. Już niewielka ilość domieszki elastanu gwarantuje maksymalną swobodę ruchów. Odpowiednio dobrany skład surowcowy sprawia, że znacznie podnosi się komfort użytkowania odzieży medycznej. Kluczowa jest także temperatura prania. Dobra jakościowo odzież medyczna powinna być odporna na działanie wysokich temperatur. Pranie w 60 °C sprawia, że z tkaniny usuwane są niemal wszystkie bakterie, wirusy i grzyby.

Ściegi

Kolejnym punktem, na który należy zwrócić uwagę podczas zakupu odzieży są ściegi i nici jakimi dana rzecz była szyta. Podstawą jest prosta linia ściegu. Jeśli ścieg jest krzywy i pofalowany świadczy to o tym, że produkt jest masowy czyli wykonuje się go tanio i w dużych ilościach.  Powinno się także sprawdzić czy wszystkie brzegi są równo zakończone, czy materiał jest odpowiednio podłożony. Ważna jest także gęstość ściegu, im gęstszy tym jest solidniejszy i się nie pruje. W dobrej jakościowo odzieży gęstość ściegu nie powinna przekraczać 3,5 uderzeń igły na 1cm.

Nici

A konkretnie to wystające nici! Kolejny punkt, który jest ściśle powiązany z poprzednim i często ma fundamentalne znaczenie dotyczące trwałości odzieży. Odstające nitki to zapowiedź prędzej czy później prującego się ściegu. Wiele firm produkujących odzież medyczną nie odcina nitek ponieważ to wydłuża czas produkcji, a zatem zwiększa koszty wytworzenia takiego produktu. Unikajcie więc takich fartuchów chyba, że macie zaprzyjaźnionego krawca i lubicie wpadać do niego z wizytą.

Guziki

Źle przymocowane guziki to prawdziwa rozpacz. Jeśli słabo się trzymają już w momencie zakupu nie decydujcie się na taki produkt. Źle i nieestetycznie przyszyte guziki odpadają już po kilku próbach zapinania i odpinania. Również materiał z którego jest wykonany taki guzik jest bardzo ważny. Plastykowe guziki są tanie ale bardzo mało odporne. Guziki wykonane z poliestru są wytrzymałe na działanie chemikaliów, a także na wysokie temperatury. Jest to bardzo ważne gdyż odzież medyczna często jest prana w pralniach przemysłowych.

Wykończenia

Aspekt na który należy także zwrócić uwagę jest wykończenie dziurek. Fachowo wykonane dziurki na guziki powinny mieć regularny kształt i być równomiernie obszyte. Nie powinny od nich odstawać także żadne nitki. Wszystkie szwy kończące i przyszyte kieszenie powinny być wzmacniane dodatkowymi przeszyciami zabezpieczającymi tzw. rygielkami. Takie rozwiązanie sprawia, że praktycznie niemożliwe jest przypadkowe odprucie się kieszeni czy rozprucie szwa. Wszystkie takie wykończenia wykonuje się na specjalistycznych maszynach, w które nie każda szwalnia jest wyposażona. Zakup takich urządzeń zwiększa koszty produkcji, a co za tym idzie także i samego produktu.

 

Zamek

Ostatnim chociaż nie mniej ważnym elementem na który należy zwracać uwagę przy wyborze odzieży jest użyty zamek błyskawiczny. Kolor zamka powinien być idealnie dobrany do odcienia materiału z jakiego wykonana jest odzież medyczna. Dodatkowym atutem w przypadku bluz medycznych, sukienek czy fartuchów medycznych jest także to, że zamki odsuwane są od góry i od dołu, co podnosi komfort użytkowania.

 

Skoro znacie już kilka sposobów jak odróżnić odzież medyczną gorszej jakości od tej w której zastosowano wiele zaawansowanych rozwiązań technologicznych łatwiej będzie Wam podjąć decyzję jaką bluzę, czy fartuch wybrać. Pamiętajmy, że warto czasem dołożyć więcej i cieszyć się z użytkowania produktu przez długi czas, nawet i wiele lat.

Metody znakowania odzieży

Odzież firmowa jest obecna w praktycznie każdej branży. Dawniej kojarzyła się z odzieżą ochroną – taką dla pracowników linii produkcyjnej.  Dziś to jeden z elementów tzw. brandingu czyli budowania świadomości marki. Zamieszczanie swojego logo czy nazwy firmy wpływa na wzrost rozpoznawalności marki na rynku. Pracodawcy przywiązują dużą wagę do wyglądu swoich pracowników, bo wiedzą, że to oni są wizytówką firmy. Odpowiednio dobrany strój podkreśla kompetencje i  profesjonalizm, a właśnie na tym opiera się zaufanie do pracowników branży medycznej. Pracownicy noszący odzież znakowaną łatwiej identyfikują się z firmą, wzrasta w nich poczucie przynależności do zespołu, co może przekładać się na lepszą atmosferę w pracy i zwiększać efektywność podejmowanych działań.

W branży medycznej bardzo rozpowszechnione stało się również zamieszczanie firmowego logo najczęściej w formie haftu. Często zamieszcza się również na odzieży medycznej imiona i nazwiska. Skraca to dystans jaki może powstawać w relacji pacjent – pracownik służby zdrowia. Ma to oczywiście również walory praktyczne. Praniem odzieży medycznej zajmują się wyspecjalizowane placówki dzięki opisaniu odzieży własnymi personaliami, mamy pewność, że odzież wracająca z prania jest naszą własnością.

Najczęściej wykonywanymi metodami znakowania odzieży medycznej jest haft komputerowy oraz termonadruk. Przyjrzyjmy się więc co nam oferują obie formy i jakie są ich wady i zalety.

Haft komputerowy

Wykonanie haftu komputerowego polega na automatycznym wyszyciu żądanego wzoru na tkaninie przez specjalistyczną maszynę – hafciarkę. Wcześniej wzór przysłany przez klienta jest opracowywany w specjalnie do tego przystosowanym programie. Więcej na temat powstawania haftu mogliście przeczytać w naszym artykule: JAK WYGLĄDA PROCES TWORZENIA HAFTU I NASZYWEK? https://www.eldan.pl/blog/wyglada-proces-tworzenia-haftu-naszywek/

Haft komputerowy cechuje się bardzo wysoką trwałością i eleganckim wyglądem. Największą zaletą tej metody jest wybór szerokiej gamy kolorystycznej. Taki haft możemy wykonać na wszystkich materiałach jakie wykorzystujemy do produkcji naszej odzieży.

Wadami tego sposobu znakowania odzieży jest czas wykonania usługi. Ze względu na koszt przygotowania haftu w programie komputerowym wzrasta koszt jego wykonania, co może być nieopłacalne w przypadku zamawiania pojedynczych sztuk. Hafty o cienkich drobnych wzorach mogą być nieczytelne. Niektóre skomplikowane i duże hafty, mogą być od wewnętrznej strony szorstkie i nieprzyjemne w dotyku szczególnie dla osób z wrażliwą skórą.

Termonadruk

Metoda termonadruku polega na wgrzaniu w tkaninę odpowiednio wydrukowanej i przyciętej etykiety termotransferowej.

Zaletami takiej formy znakowania odzieży jest szybkość przygotowania oraz wysoka jakość naniesionej grafiki.  W tej metodzie niewielkie elementy mogą być doskonale odwzorowane.  Etykiety z termonadruku mają bardzo wysoką trwałość i odporność na pranie i prasowanie w wysokich temperaturach. Mimo wielu zalet taka metoda ma także swoje wady. Miejsce wgrzania etykiety termotransferowej nie przepuszcza powietrza, materiał w tym miejscu nie oddycha więc nie zalecane jest nanoszenie termonadruków na dużych obszarach. Nie powinno się także prasować żelazkiem bezpośrednio po nadruku – trzeba prasować odzież z lewej strony. W standardzie elementy termonadruku drukowane są w formie czarno białego wydruku w prostokątnym kształcie. Jeśli zależy nam na konkretnym kolorze i kształcie, musi być on wykonany na specjalne zamówienie, co niekoniecznie staje się opłacalne przy małych zamówieniach.

 

 

Nie ma idealnej metody znakowania odzieży. Przy wyborze odpowiedniejszej metody znakowania powinniśmy brać pod uwagę: powierzchnia znakowania, stopień skomplikowania wzoru, kolory, jakie mają być do tego celu wykorzystane. Przed podjęciem decyzji najlepiej skonsultować się ze specjalistą, który bazując na swoim doświadczeniu i wiedzy postara się dobrać najlepszą opcję.

Historia kobiecych spodni

Jakiś czas temu pisaliśmy o tym jak mężczyźni zaczęli nosić spodnie. Ich niewątpliwym atutem nad tunikami była wygoda. Długo jednak świat nie chciał akceptować kobiet w spodniach. Dziś praktycznie żadna kobieta nie wyobraża sobie, że nie mogła by ich ubrać. Jak to się stało, że i kobietom w końcu przyzwolono na przywdziane tej części garderoby.

Najwcześniejsze podania wspominają o ubranych w spodnie żołnierkach Joannie d’Arc czy Emilii Plater. Ponoć jednym z powodów spalenia Joanny d’Arc na stosie był także fakt, że nosiła spodnie co świadczyło o jej buntowniczym charakterze. Emilia Plater chciała walczyć w powstaniu listopadowym Nie traktowano jej jednak poważnie, głównie przez jej płeć. Emilia postanowiła więc pokazać wszystkim powstańcom, że kobieta też może być wartościowym żołnierzem. Obcięła włosy i pojawiła się na miejscu zbiórki w spodniach i kompletnym mundurze.

     Joanna d’Arc – Źródło: https://pl.pinterest.com/

Jednym ze skutków Wiosny Ludów było powstanie pierwszej fali feminizmu, która zmierzała do definitywnej zmiany społecznego statusu kobiet. Panie stały się bardziej aktywne i podejmowały się nowych form spędzania wolnego czasu, które przystawały do tej pory tylko mężczyznom. Długa suknia przeszkadzała podczas gry w tenisa, jazdy na nartach, rowerze czy podczas górskich wędrówek. Spodnie stały się więc najpotężniejszym orężem feministek w walce równouprawnienie. Amerykańska aktywistka Amelia Jenks Bloomer w latach 50-tych XIX w. została wydawczynią kobiecego pisma „The Lily”, które w błyskawicznie uzyskało status najważniejszego pisma,  które propagowało idee feministyczne. Publikowała w nim artykuły dążące do zniesienia restrykcji wobec kobiecego ubioru. Na jego łamach zachęcała przede wszystkim do noszenia spodni, skrócenia spódnic i bielizny pod nimi. Projekty nowych elementów damskiej garderoby wychodziły z pod ołówka Elizabeth Smith Miller, i to ona wraz z Amelią wprowadziła model spodni, zwanych „bloomersami”, czyli szerokie, bufiaste pantalony zwężanych przy kostce.

Amelia Jenks Bloomer – Źródło: https://wikipedia.pl

Pod koniec XIX wieku damskie spodnie zaczynały zyskiwać aprobatę, kobiet które odgrywały znaczące role w społeczeństwie. Maria Skłodowska-Curie do jazdy na rowerze ubierała się w bermudy i podkolanówki. Słynna pisarka francuska George Sand, zakładała spodnie nie tylko po to aby zwrócić na siebie uwagę i uchodzić za ekstrawagancką, ale przede wszystkim dlatego, że męski strój był tańszy. Po odejściu od męża i przeprowadzce z dwójką dzieci do Paryża jest sytuacja finansowa była dość ciężka i nie stać ją było na drogie damskie suknie. Później gdy była sława i jest status materialny znacznie się poprawił nadal ubierała męskie stroje twierdząc, że są prostu wygodne.

George Sand – Źródło: https://pl.pinterest.com/

Sarah Bernhardt paryska wybitna aktorka, z powodzeniem wcielała się w liczne role męskie. Spodnie były dla Sarah nie tylko kostiumem teatralnym, często zakładała je nawet na co dzień, niestety panie chcące ja naśladować narażały się ma kpiny przechodniów, a czasami zakazywano im także wstępu do restauracji.

Sarah Bernhardt – Źródło: https://wikipedia.pl

Kolejnym przełomowym krokiem w historii spodni damskich była kolekcja Paula Poireta z 1912 roku, w której zaproponował stroje o orientalnym rodowodzie, przypominające kreacje z „Baśni tysiąca i jednej nocy” Były to haremki – wygodne, szerokie spodnie z nogawkami zawiązanymi wstążką na wysokości kostki. Jednak nadal kobiety noszące takie spodnie spotykały się ze wzgardą.

Projekt Paula Poireta – Źródło: https://wikipedia.pl

Kobiecych spodni nie mogło zabraknąć na pokazach Coco Chanel najsłynniejszej ówcześnie projektantki mody.  Coco lansowała spodnie jako element damskiego stroju rekreacyjnego. Zawsze zaznaczała, że elegancka kobieta powinna wiedzieć, kiedy może pozwolić sobie na ich założenie. Chanel doskonale rozumiała kobiety swoich czasów,  dzięki niej do dziś nosimy wiele fasonów spodni.

Coco Chanel –  Źródło: https://wikipedia.pl

Dopiero wybuch pierwszej wojny światowej sprawił, że damskie spodnie doczekały się społecznej akceptacji. W nowych okolicznościach suknie okazały się zupełnie niepraktyczne. Mężczyźni ruszyli na fronty, a kobiety przejęły ich obowiązki a co za tym idzie także i strój.  W międzywojennej Europie, kobiece spodnie, choć poprawne politycznie, zakładane były okazjonalnie. Coraz więcej aktorek i artystek lansowało spodnie na ulicach i salonach. Jedną z nich była Marlene Dietrich, przez złośliwców zwana „najlepiej ubranym mężczyzną Hollywood.”

Marlene Dietrich Źródło: https://www.flickr.com

Po II wojnie światowej kobiety, już nie oddały raz osiągniętych zdobyczy modowych. Widok kobiety w spodniach przestał kogokolwiek dziwić, a wręcz stał się naturalny i dobrze widziany, zarówno w państwach zachodnich, jaki i w reżimach socjalistycznych.

Co warto wiedzieć o materiałach?

Każdy powinien chociaż trochę wiedzieć coś o materiałach. To, co mamy na sobie jest bardzo ważne. To w dużej mierze dzięki odpowiednim doborze materiałów czujemy się swobodnie prawie jak w drugiej skórze.  Materiały różnią się od siebie pod różnymi aspektami. Zajmiemy się trzema podstawowymi parametrami.

SPLOT

Są dwa podstawowe rodzaje materiału, które dzielimy ze względu na splot. Są to tkaniny i dzianiny.

Tkaniny  – tkane są z dwóch rodzajów nitek: osnowy i wątku. Nitki są do siebie ustawione pod kątem prostym, i dlatego tkaniny nie są zbyt rozciągliwe lepiej trzymają swój kształt. Tkaniny mogą mieć różne rodzaje splotów np. splot płócienny, skośny lub atłasowy (satynowy)

Dzianiny – są wytworzone poprzez przeplatanie jednego rodzaju nitki w oczka. Dzięki temu są bardziej rozciągliwe i dużo lepiej dopasowują się do kształtów ciała. Taka odzież jest wygodniejsza niż ta z tkaniny – nie krępuje ruchów, wymaga mniejszej liczby cięć, by dobrze leżeć na sylwetce. Dzięki temu, ze można różnie przeplatać oczka prawe i oczka lewe, dzianiny różnią się od siebie wyglądem oraz właściwościami.

Dodatkowo mamy jeszcze kilka innych wyrobów włókienniczych:

Włókniny – otrzymuje się je poprzez wiązanie masy luźnych i odpowiednio uformowanych włókien przez przeszywanie, sklejanie lub igłowanie. Stosowane są jako wkłady usztywniające i wkłady termoizolacyjne do odzieży wierzchniej, a także jako artykuły jednorazowego użytku np. bieliznę i pościel szpitalną

Przędziny – są to wyroby włókiennicze, które powstają w wyniku przeszycia układów nitek lub ich sklejania. Używane do produkcji pieluszek i ręczników.

Wyroby plecione – są to koronki i tiule (stosowane do sukni balowych, welonów, oraz na firanki)

Filc – otrzymywany poprzez spilśnianie – proces łączenia włókien wełny lub mieszanki włókien naturalnych i sztucznych w zwartą masę. W produkcji odzieży stosuje się go głownie do wytwarzania elementów ozdobnych.

SKŁAD

Chyba najważniejszym podziałem wśród materiałów, jest klasyfikacja materiałów ze względu na rodzaj włókien, z jakich zostały wykonane. Takie same włókna mogą takie zawierać zarówno dzianiny jak i tkaniny.

 

WŁÓKNA NATURALNE

Pozyskiwane z roślin

  • bawełna – przewiewna, bardzo dobrze wchłania wodę, odporna na wysoką temperaturę, jednak bardzo się gniecie.
  • len – przewiewny, nie kurczy się,  bardzo dobrze wchłania wodę, chłodzi, bardzo się gniecie

Pozyskiwane od zwierząt

  • wełna owcza – ma bardzo dobre właściwości izolacyjne, grzeje lub chłodzi w zależności od potrzeb, jest higroskopijna, sprężysta, dosyć szorstka, posiada dużą kurczliwość.
  • moher – pozyskiwany od kóz angorskich, posiada takie same właściwości jak wełna, dodatkowo jest połyskliwy i puszysty, ale również łatwo mechaci się.
  • kaszmir – otrzymywany z kóz kaszmirskich, jest lekki i bardzo ciepły i miękki,
  • alpaka – z lam i alpak, właściwości podobne do kaszmiru,
  • angora – z królików angorskich, jest tak delikatna i miękka, że wymaga domieszek
  • jedwab – ma bardzo dobre właściwości izolacyjne, jest przewiewny, jednak mało odporny na działanie wody i potu, piękny połysk, miękkość.

WŁÓKNA SZTUCZNE

Wytwarzane są z surowców naturalnie występujących w przyrodzie.

  • wiskoza – to substancja powstająca z celulozy uzyskanej ze zwykłego drewna. Ten materiał jest niezbyt wytrzymały, gniecie się i elektryzuje, ale jest też dość przewiewne i higieniczne
  • lyocell/tencel – jest materiałem również produkowanym z celulozy drzewnej, lecz proces jego wytwarzanie jest bardziej ekologiczny. Materiał jest wytrzymały, higieniczny, nie rozciąga się i nie kurczy w wodzie.
  • włókno bambusowe – gniecie się, elektryzuje, ale jest też dość przewiewne i higieniczne

WŁÓKNA SYNTETYCZNE

Produkowane z polimerów niewystępujących w przyrodzie.

  • poliester – jest wytrzymały, jednak elektryzuje się, i jest nieprzewiewny, łatwo się pierze i prasuje
  • poliamid – bardzo wytrzymały, nieprzewiewny, łatwy w konserwacji,
  • elastan/spandex/lycra – są bardzo elastyczne, wymagają delikatniejszego prania, stosowane głównie jako domieszki zwiększające elastyczność.
  • akryl/anilana – jest miękki i lekki, elektryzuje się, jest nieprzewiewny, mało odporny na rozciąganie łatwo się mechaci

Aby poprawić właściwości materiałów często produkuje się przeróżnego rodzaju mieszanki. Bawełnę często miesza się z elastanem, by była bardziej sprężysta albo z poliestrem, by była bardziej wytrzymała. Do wełny natomiast, aby była bardziej miękka, dodaje się domieszki kaszmiru lub akrylu.

GRAMATURA

Gramatura to po prostu ciężar metra kwadratowego materiału wyrażony w gramach, czyli im grubszy i cięższy materiał tym ma większą gramaturę. Gramatura jednakże nie mówi nam nic o jakości tkaniny. O jej funkcjonalności decydują inne czynniki takie jak jej skład i przeznaczenie użytkowania. Tkaniny o mniejszej gramaturze są bardziej przewiewne, ale też dużo bardziej prześwitują.

Nie ma dobrych i złych materiałów, istnieją tylko materiały dobrze i źle dobrane do naszych potrzeb. Często bardzo szlachetne materiały wiszą w szafach ze względu na dość uciążliwą jak na przyzwyczajenia właściciela pielęgnację. Wybierając odzież i sprawdzając metkę musimy kierować się własnymi potrzebami i stylem życia. Dlatego osoby nie lubiące prasować, powinny wybierać materiały z domieszką włókien syntetycznych.  Osoby ceniące wygodę i komfort użytkowania powinny wybierać dziany z domieszkami bawełny i elastanu.

Jak wygląda proces tworzenia haftu i naszywek?

Nabywając odzież medyczną w naszej firmie na specjalne życzenie możemy zaproponować Państwu dostosowanie odzieży tak aby stała się ona wizytówką Państwa firmy. Odzież personalizowana pozwala na identyfikację pracowników oraz promocję marki.

Technika znakowania, jaką jest haft komputerowy wywodzi się od haftu ręcznego, który był stosowany już w starożytności. Jednak nawet najlepsza i najdokładniejsza krawcowa nie jest w stanie zrobić haftu tak precyzyjnie jak maszyna. W 1828 roku ten sposób znakowania odzieży został zmechanizowany. Zaczęło się wtedy upowszechniać hafciarstwo maszynowe. W naszej firmie posiadamy wyspecjalizowaną hafciarkę komputerową i dzięki temu na naszych bluzach i fartuchach medycznych możemy wykonać skomplikowane wzory. A czy ciekawi Was jak powstaje taki haft na odzieży. Jak wygląda droga od pliku graficznego po gotowy haft.

Etap 1. Przygotowanie pliku

Nasza pracownia hafciarska jest wyposażona w program komputerowy do projektowania wzorów. Dzięki niemu plik graficzny który przesyła nam klient może być potem wyhaftowany na odzieży. Każdy wzór, trzeba od podstaw zaprojektować. Definiowana jest ilość ukłuć, pole haftu, rodzaj ściegu, prędkość pracy maszyny, a także rodzaj użytych nici. Każdy detal obrazka trzeba przerobić na wizualizacje haftu, tak aby maszyna wiedziała w którym miejscu i jak poprowadzić igłę oraz jakich nici użyć.

Etap 2. Wyhaftowanie wzoru

Gdy mamy już odpowiednio przygotowany plik, maszyna może rozpocząć pracę nad haftowaniem. Nici w różnych kolorach są połączone z igłami maszyny, co sprawia, że możemy mieć pewność, że projekt zostanie odwzorowany bardzo dokładnie oraz zostaną zachowane najdrobniejsze detale logo, bądź innej grafiki, którą użyliśmy. Nasza firma posiada szeroką paletę kolorystyczną nici, dzięki czemu możemy jak najwierniej odzwierciedlić wzór.

Pierwszym etapem jest wybór nici jakim będzie wykonywany haft

Ustalanie parametrów pracy hafciarki

Na początek wykonywane są elementy w jednym kolorze

Potem haftowane są kolejne elementy

Gotowy haft

Etap 3. Akceptacja haftu

Po wykonaniu wzoru haftu, przesyłamy do Państwa próbkę haftu do akceptacji i nanosimy ewentualne poprawki. Wszystko odbywa się droga mailową. Możemy także, przesłać takie logo listownie jednak to przedłuża czas realizacji.

Etap 4. Wykonanie haftu na odzieży

Po akceptacji przez Państwa wzoru haftu, następuje wykonanie haftu bezpośrednio na gotowej sztuce bądź też na elementach odzieży które dopiero potem zszywane są w całość.

 

Haftowanie bezpośrednio na fartuchu.

 

Obrys haftu pod kieszonkę

 

Dzięki pracy specjalistów jesteśmy w stanie wykonać bardzo specjalistyczne wzory. Ogranicza nas praktycznie tylko wyobraźnia i kilka aspektów technicznych. Niemożliwe jest wykonie bardzo małych elementów ze względu na grubość igły.

Historia męskich spodni

Nie tylko potrzeba jest matką wynalazków. Wiele z nich powstało po prostu z potrzeby wygody. Nie inaczej jest z ta częścią garderoby jaką są spodnie.

Początki

Najbardziej prawdopodobne jest to, że spodnie narodziły się na Bliskim Wschodzie. Wynikało to z koczowniczego trybu życia ludów wędrownych, które jako pierwsze udomowiły konia, czyniąc z niego najszybszy środek komunikacji. Po Imperium Rzymskim spacerowano w tunikach. Rzymianie uważali, że spodnie to element mody barbarzyńskiej. Moda zaczęła się jednak zmieniać i pomału Rzymianie zaczęli przekonywać się, że spodnie są bardzo wygodne. Już w II w. n.e. w Rzymie chodzono w spodniach, ale pamiętając o ich barbarzyńskim rodowodzie przykrywano je tuniką. Należy jednak wspomnieć, że ubranie to było właściwie podobne do spodni, bardziej przypominało rajstopy. Stopy tych rajstopo-spodni podszyte były skórą tworząc podeszwy.

Źródło: www.wikipedia.pl

Rozkwit

Tak zapoczątkowano noszenie spodni – a już od średniowiecza spodnie stały się obowiązującym elementem męskiego stroju. W średniowiecze lansowano wbrew pozorom modę na spodnie bardzo ekstrawaganckie i kolorowe.  W drugiej połowie XII w. noszono nogawice, czyli dwie, niezszyte z sobą rury z materiału, najczęściej sukna przypinane do specjalnego paska zakładanego pod tunikę  – przypominającego pas do pończoch. Nogawice na dole zawijane były onucami lub owijane krzyżującymi się na goleni taśmami albo wpuszczane w krótkie pończochy. Noszono też prymitywne spodnie składające się z dwóch jednakowych części – przodu i tyłu.

Źródło: http://pl.gambeson.pl/

Źródło: http://pl.gambeson.pl/

Kolejne lata wykształciły jeszcze bardziej ekstrawaganckie spodnie. W modzie męskiej panowała asymetria i ostre barwy. Średniowieczny rycerzy w momencie gdy zrzucał zbroję pozostawał w obcisłych rajstopach, których jedna nogawka musiała być kolorystycznie inna od drugiej. Różniły nogawki także wzory.

Źródło: http://pl.gambeson.pl/

Źródło: http://pl.gambeson.pl/

Renesans

W epoce renesansu przyszły zmiany. Nie noszono już obcisłych rajstop. Spodnie wciąż były krótkie, ale nabrały kształtu bufiastego. Moda na krótkie wywatowane spodnie przypominające balony utrzymywała się dość długo, a strój ten stał się obowiązującym w całej Europie. Noszono wyszukane materiały i ozdoby, przeważał wzorzysty brokat i adamaszek.

Źródło: www.wikipedia.pl

Francja nadaje ton.

W XVII wieku ton modzie nadawał francuski dwór królewski, oraz Ludwik XIV rozmiłowany w wystawności i bogactwie. Spodnie w dalszym ciągu były krótkie, ale tym razem wyglądały jak spódniczki. Przy kolanie umieszczano rozetkę ze wstążek, a do połowy łydki  nogę zakrywała koronkowa falbanka. Te wymyślne spodnie zdobiono jeszcze dodatkowo wstęgami, kokardami i galonami.

Źródło: www.wikipedia.pl

Po falbaniastych spodniach króla Ludwika XIV w modę w początkach XVIII wieku weszły spodnie obcisłe sięgające kolana, które nazywano culotte – szyte przeważnie ze szlachetnego aksamitu. Zakładano do nich białe pończochy i buty na obcasach.

Źródło: www.wikipedia.pl

Źródło: www.wikipedia.pl

W czasie rewolucji francuskiej doszło do czegoś w rodzaju ludomanii. Modzie dążyła do prostoty. Bogactwo ubioru, krótkie wytworne spodnie były podejrzane, najlepiej było więc nie wyróżniać się z tłumu. Ci, którzy chcieli afiszować się ze swoimi pro-rewolucyjnymi poglądami, na siłę starali się nadać swojemu stroju charakter ludowy. Podstawą stroju tego stroju była koszula i długie, proste spodnie.

Źródło: http://lareinederetro.blogspot.com

W  XIX wieku moda męska nie była już tak ekstrawagancka. Długie spodnie obowiązywały już wszędzie, jedynie co się zmieniało to szerokości nogawek. W tym stuleciu także kobiety zaczęły zakładać spodnie. Ale o tym innym razem.

XX wiek

W XX wieku wraz z ciągle zmieniająca się modą zaczął się także zmieniać krój spodni. Początkowo były one dosyć obcisłe, zapinane na bokach, z podwyższonym stanem. Ważne było aby koszula nie wychodziła spod kamizelki nawet na rąbek. Zaczęto wtedy też używać szelek do spodni.  Później nogawki stopniowo poszerzają się. Pojawia się także spodnie w kantkę. Do dziś nie wiadomo, skąd się owe kanty wzięły. Jedni spece od mody twierdzą, że książę Walii, przyjechawszy któregoś dnia do Paryża, wyjął z kufra mocno zmiętą garderobę, ponieważ, spieszył się na bankiet, nie zdążono jej wyprasować. Inni  natomiast uważają, że kanty w spodniach powstały od przechowywania ich półce.

Po pierwszej wojnie mężczyźni zaczęli nosić pumpy.  Na początku lat trzydziestych spodnie zaczęły mieć przesadnie szerokie nogawki, a pasek zapinany był powyżej talii. Ale tuż przed drugą wojną światową zwężono o kilka centymetrów nogawki.

Źródło: www.pinterest.com

Mężczyźni, nosili również na co dzień – bryczesy przeznaczone wcześniej do jazdy konnej. Po 1945 roku cały świat nosił spodnie z Unry. Przypominały wcześniejsze pumpy, ale sięgały do kostek. W powojennej Polsce krój spodni był jakby narzucony odgórnie. Musiały być szerokie, obowiązkowo z mankietami.

Właśnie także spodnie nosiła ówczesna socjalistyczna władza, takie musiało więc nosić i społeczeństwo. Każda moda zza zachodniej granicy traktowana była jako bunt przeciwko ustrojowi. Bikiniarze, który nosili przykrótkie spodnie w prążki i kolorowe skarpetki w poziome paski, uważani byli za wywrotowców.

Źródło: http://achtak.blogspot.com/2011/04/bikiniarze-czyli-sow-kilka-o-pierwszej

Źródło: www.wikiwand.com

Lata 60 zasłynęły z szaleństwa na punkcie brytyjskiego zespołu The Beatles. Wprowadzili oni trendy nie tylko w muzyce, ale również w modzie. Ich niespotykany i indywidualny styl szybko rozprzestrzenił się wśród młodzieży. Popularne stały się garnitury, które noszono także jako codzienny, casualowy strój. Modne były eleganckie spodnie w kant, w których długość sięgała, nietypowo, bo przed kostkę a ich uzupełnieniem były buty sztyblety.

Źródło: www.pinterest.com

Za sprawą ruchu hipisowskiego, popularne było noszenie długich poszerzanych od kolan w dół spodni — dzwonów. Były one głównie wykonane z jeansu lub sztruksu, materiałach często wykorzystywanych w produkcji ubrań lat 60.

Źródło: http://filing.pl

Źródło: www.pinterest.com

W latach 80 dominowały jeansowe spodnie, których nogawki musiały zwężać się ku dołowi. To właśnie wtedy świetnie wypromował się także denim w wykonaniu firmy Levi’s,   jednak nie tylko markowe jeansy nosili ówcześni mężczyźni. Absolutnym must-have w tych latach był kreszowy dres a najlepiej aby był w neonowych kolorach.

Kadr z filmu: The Outsiders  Źródło: https://weheartit.com

Źródło: www.pinterest.com

Lata 90 to jeansowe spodnie z podwyższonym stanem. Pożądane było aby było poszarpane. Przez kilka lat królowały także ogrodniczki.

Źródło: www.pinterest.com

Źródło: www.pinterest.com

Dzisiaj.

Na początek XXI wieku panowie zaczęli nosić proste klasyczne spodnie . Współcześnie mężczyźni często noszą rurki. Nowym trendem jest bycie w opozycji do panującej mody – mężczyźni często ubierają się w rzeczy wygodne, bez względu na to, czy do siebie pasują. Łączą stroje eleganckie ze sportowymi.

Źródło: www.wp.pl